Wat heb ik zin in dit avontuur.
Als klein meisje wilde ik altijd schrijfster worden. Ik zat uren op mijn kamer met een schriftje en een pen. Verhalen verzinnen. Dromen. Schrijven.
Ik zag mezelf als journalist, als verhalenverteller, als iemand die mensen zou raken met woorden.
Toen ik tien jaar oud was, schreef ik brieven aan mijn oma in de hemel.
Pagina na pagina.
Over mijn verdriet.
Over mijn dromen.
Over het leven.
En nu, zoveel jaren later, voelt het alsof ik dat meisje weer even ontmoet.
Dat lieve, gevoelige meisje dat soms verdrietig was, maar nooit stopte met dromen.
Als ik haar nu iets zou mogen zeggen, zou het dit zijn:
“Lieve schat, je droom komt uit.”
Misschien niet op de manier die je ooit had bedacht.
Maar je schrijft.
Je vertelt verhalen.
Je deelt je leven.
En ergens leest iemand mee die zich minder alleen voelt.
Iemand die hoop krijgt.
Iemand die ziet dat je altijd weer kunt opstaan, hoe het leven ook loopt.
Dat je mag vallen.
Dat je opnieuw mag beginnen.
Dat geluk soms terugkomt op plekken waar je het allang niet meer verwachtte.
Dus loop met me mee.
Door de chaos.
Door de groei.
Door de mooie en moeilijke dagen.
Loop met me mee.
Want dit verhaal is nog lang niet af. ❤️